Değersizleşen Değerlerimiz
Kas02

Değersizleşen Değerlerimiz

Bizi biz yapan anne, baba ve çocuk. Tarihimiz boyunca hep beraber yaşamış kenetlenmişiz birbirimize. Hatta ninelerimizle yaşarmışız o dönemlerde. Büyüklerin fikri alınırmış, sonra yola çıkılırmış. Akrabalık bağlarımız bile farklıymış yakın tarihimizde. Küs olsak bile yardımına koşar sonra kaldığımız yerden devam edermişiz, peki şimdi? Bırakın kardeşlerimizi anne babamıza tahammülümüz kalmadı artık. Toplumun en küçük parçası aile....

Devamını Oku
24 Baba, Çocuk, Eş, Dost Kayıp
Eki27

24 Baba, Çocuk, Eş, Dost Kayıp

Hayatımız neler üzerine kurulu diye soracak olursak kendimize, sanırım cevapların kesinliğini hiçbir zaman bulamayız. Ama bir başlangıç yapacak olursak; aile deriz ilk olarak. Can gelir her şeyden önce… Gözünden sakındığın evladın, ayaklarının altını öpebileceğin annen, hakkını ödeyemeyeceğin baban, aynı karını paylaştığın kardeşlerin. Onlara ne bir çıkar uğruna bağlıyız, ne de menfaatlerimiz uğruna yanlarındayız. Sonra ne gelir...

Devamını Oku
İki Dost
Mar01

İki Dost

Kendini konuşarak ifade edemiyordu. Her denediğinde yanlış anlaşılıyordu. Bu yüzden başlamıştı yazmaya. Kim bilir belki de yazdıkları doğru anlaşılacaktı. Artık ağzından çıkanlarla değil, kağıda dökülen cümleleriyle konuşacaktı. Gün onun günüydü, içine atıp da söyleyemedikleri, dilinin ucundan geri dönen kelimeleri olmayacak bundan sonra. Kalbi hep böyle atsa da aklı bir başka çalışıyordu sanki. Hep bir soru işareti bırakıveriyordu...

Devamını Oku
Sevgi
Şub09

Sevgi

Simsiyahtı rengi. Bana benziyordu. Sanırım bu yüzden onu yıllarca gölgem sandım. Siyah kalbinin renklerinin örtüsü olduğunu bilmedim. Ahmaklığımın bedelini ödüyorum şimdi. Yerdeyim. Kanatlarım parçalanmış, etrafa saçılmış tüyleri. Bir zamanlar bembeyaz olan kanatlarım, üzerinde duran yürekten akan kanlarla kızıl bir renge bürünmüştü. Göz kapaklarımı açmış uçsuz bucaksız göğü seyrediyordum, görmeyen gözlerle. Ağzımsa açık kalmıştı,...

Devamını Oku